Brot úr 2. kafla

Mér krossbrá þegar ég horfði á kvöldfréttir í sjónvarpinu: Björk Guðmundsdóttur söngkonu rænt eftir tónleika í Moskvu í gærkvöldi. Allir ráðþrota, engin vísbending, Rússar biðjast afsökunar á öryggisgæslunni. Fjórir grímuklæddir menn hrifsuðu hana á brott þegar hún var á leið upp á hótel í fylgd öryggisvarða. Enginn hefur lýst yfir ábyrgð á mannráninu.
,,Vá,“ sagði ég við sjálfan mig og setti hvarf Bjarkar ósjálfrátt í samhengi við hvarf Aniu. Auðvitað var ekkert samhengi þar á milli. Samt skrýtið að heyra um Íslending sem var rænt.  Ég mundi ekki eftir að það hefði gerst áður.
Tölvan poppaði skyndilega upp. Ég hafði gleymt henni í erlinum við að kveðja dömurnar í lífi mínu, fá mér að borða og horfa á fréttir áður en ég hugðist rölta yfir til Tomma. Ég settist í sófann og opnaði tölvuna. Hún var enn á sleep. Ég veit ekki af hverju ég leit í kringum mig áður en ég hóf rannsóknarleiðangurinn. Hjartslátturinn jókst eins og ævinlega þegar ég geri eitthvað sem ég má ekki. Ég var ekki að leita að neinu sérstöku en fór engu að síður strax inn í myndaskrána. Ania hafði greinilega ferðast víða því þarna voru myndir frá París, Róm, Moskvu, New York, Boston og fleiri stöðum sem ég kunni ekki deili á. Hún var ein á flestum myndum en á örfáum var eldri maður. Gæti verið pabbi hennar.
Ein myndamappan hét ICELAND og ég freistaðist til að opna hana. Ania virtist hafa farið vítt og breitt um landið. Þó voru engar myndir af henni sjálfri, eingöngu landslagsmyndir, frekar einhæfar. Margar af nokkrum sveitabæjum og landinu sem tilheyrði þeim. Og myndað var frá mörgum sjónarhornum. Ógrynni mynda var af höfnum víðs vegar um landið. STIKISHOLMUR, SIGLUFJORDR, HUSAVIG, SEIDISFJORDR. Hvað var þetta? Hver einasta höfn mynduð frá ólíkum vinklum, meira að segja frá sjó. Sérstök myndamappa var fyrir Keflavíkurflugvöll og þar var það sama upp á teningnum. Hvert smáatriði fest á filmu. Varla gat Ania hafi legið í leyni og tekið allar þessar myndir. Þær voru eitthvað svo fagmannlegar.
Það sem vakti þó mesta athygli mína voru nokkrar gervitunglamyndir af Íslandi. Ein myndanna sýndi sjóinn fyrir norðan Ísland og búið var að merkja stórt svæði sem DRAGON AREA. Það var afmarkað svæði frá Íslandi að Jan Mayen og ofan í myndina hafði verið skrifað olía og gas. LANGANES var líka merkt með svörtum hring. Önnur mynd var af Norðurlandi, sýndi blátt svæði og var merkt WATER. Ég áttaði mig ekki á því hvernig í ósköpunum gervitunglamynd gæti myndað hugsanlega olíu í landgrunni lengst úti í hafi eða vatn undir yfirborði jarðar. Bláa og svarta svæðið hlaut að hafa verið sett síðar inn á myndirnar. Samt var þetta svo raunverulegt. ,,Olía og vatn,“ sagði ég við sjálfan mig. Af hverju er verið að merkja það sérstaklega inn á kort af Íslandi? Er ekki vatn um allt Ísland?
Mér gafst ekki tími til að skoða fleira í tölvunni því Tommi hringdi og spurði hvort ég ætlaði að koma í kvöld eða á morgun. ,,Hey, babe, það eru allir komnir nema þú,“ sagði hann. ,,Ég vildi bara tékka hvort þú hefðir nokkuð farið suður með mömmu þinni og Rebekku.“
,,Ég dríf mig í sturtu og kem svo.“
,,Allar stelpurnar verða fráteknar ef þú kemur ekki strax, single white guy,“ sagði hann og ég heyrði nánast þegar hann blikkaði stelpurnar. Svo söng hann; Is there a tumor in your humor, sem er brot úr lagi eftir Robby Williams. Ótrúlegt hvað hann man texta. Þessa viku var hann með Robby Williams á heilanum, í eyrunum og á vörum.
Eftir símtalið fékk ég hugboð um að taka afrit af tölvunni. Ég veit ekki hvað kom yfir mig. Innri röddin líklega. Ég sótti flakkarann, stakk í samband og lét vélina vinna á meðan ég skrúbbaði af mér svitann og ljónsskítinn. Ég skil reyndar ekki hvers vegna ég fór ekki í sturtu um leið og ég kom heim eins og ég var klístraður og úldinn. Þegar ég var hreinn og strokinn og öll gögn tölvunnar komin á flakkarann fylgdi ég hugboði mínu og setti hann neðst í óhreinatauið, ásamt tölvunni minni. Tölvu Aniu kom ég hins vegar fyrir í leynihólfinu í upphækkuninni undir ísskápnum sem hvorki Rebekka né mamma vissu um. Ég útbjó það skömmu eftir að pabbi lyfti ísskápnum með viðarkassa. Þegar þessu var lokið skildi ég ekki hvers vegna í ósköpunum ég faldi tölvurnar. En ég ákvað að láta þær eiga sig.
Um það bil sem ég var að fara að heiman fékk ég SMS.
MISS U ♥ TINNA
Ég svaraði að ég saknaði hennar líka og hlakkaði til að hitta hana. Tinna var á sama róli og Rebekka hvað varðar eftirfylgni lækna með hvítblæðinu, þurfti að mæta mánaðarlega í skoðun í eitt ár til viðbótar. Mér þótti vænt um Tinnu. Það var yndislegt að geta spjallað við hana í hvert sinn sem ég heimsótti Rebekku á spítalann. Tinna þurfti að vera í töluverðri einangrun eftir að ég kom heim frá Kína því læknarnir sögðu að hún væri svo næm fyrir sýkingu úr andrúmsloftinu. Við hittumst ekki eins oft og okkur langaði þegar ég bjó í Reykjavík og mér gafst í raun aldrei tími til að kveðja hana almennilega áður en ég flutti aftur norður. Vitanlega var svo sem engin ástæða til að kveðja einn eða neinn. Ég get talað við  hvern sem er með MSN og SMS og á feisinu, nema hálfsystur mína Ami Tan í Kína. Pabbi var ekki í takt við tímann í Peking og sagðist aldrei ætla að fá sér tölvu í þeim eina tilgangi að spjalla við fólk í öðrum löndum. Ég taldi það einmitt bestu ástæðuna til að réttlæta tölvukaup, ekki síst þegar maður á son á Íslandi.
Annars vildi ég óska að Tinna kæmi í heimsókn í sumar. Hún varð sautján í febrúar en ég held að hún sé ekki enn búin að taka bílpróf. Ekta Tinna, bara á bleiku reiðhjóli með körfu á stýrinu. Ég ætti kannski að bjóða henni að gista hjá okkur. Það gæti ýtt á eftir henni að koma. Nema það virki þveröfugt.