Brot úr 5. kafla

Ég ákvað að flýta mér heim og gekk vinstra megin við kirkjuna. Skyndilega var eins og risastór geitungur hefði stungið mig í hálsinn aftanverðan. Nema einhver hafi verið að leika sér með teygjubyssu í nágrenninu. Ég fann verulega til, sneri mér við og nuddaði aumt hörundið. Nokkrum sekúndum síðar hrundi ég meðvitundarlaus í jörðina.

Ω

Ég veit ekki hvort það leið mínúta, klukkutími, dagur, vika, mánuður eða ár en ég vaknaði til lífsins með vitin full af vatni. Skrýtinn draumur. Einstaklega raunverulegur. Ég hafði margoft heyrt að einn besti dauðdagi sem völ er á, ef hægt er að tala um góðan dauðdaga fólks á besta aldri, sé að drukkna. Fyrst brjótast menn um viti sínu fjær en þegar vatnið hefur fyllt öndunarfærin er sagt að menn fyllist ólýsanlegri sælutilfinningu og njóti þess að finna lífið fjara út. Þeir geti beinlínist fylgst með sjálfum sér svífa sem fögur sál til himna.
Ég trúði ekki jafn sterkt á drauma og Hildigunnur en ef hún væri með mér núna hefði hún pottþétt haldið því fram að þetta væri hennar raunverulegasti draumur. Ég byrjaði að brjótast um. Bíllinn sökk í rólegheitum og snerist á hvolf þannig að ég vissi varla hvað sneri upp og hvað niður. Ég var ekki í öryggisbelti og tók að berja í þakið og sparka í framrúðuna. Ég ætlaði að hósta en ekkert gerðist. Hausinn á mér var að springa. Mig vantaði súrefni. Hvar var sælutilfinningin sem á að leysa mann upp í fullkominn unað? Kannski var ég ekki nógu drukknaður, þurfti ég að vera hálfdauður? Þetta var ólýsanlega andstyggilegt. Hvernig opnar maður dyr þegar bíllinn er á hvolfi ofan í sjó? Er handfangið uppi, niðri, til vinstri eða hægri? Ég hataði alltaf kafsund. Þoldi ekki þegar sundkennarinn skipaði okkur að kafa fram og til baka, 25 metra, jafnvel lengra. Hvílík geðbilun. Það getur enginn venjulegur maður, varla Michael Phelps áttfaldur ólympíumeistari.
Fyrir einhverja guðs mildi náði ég að toga í handfangið og ýta við bílhurðinni. Það var þrautinni þyngra enda heilt haf utandyra. Hvar voru hetjur hafsins, háhyrningarnir sem bjarga fólki í nauð? Ég spyrnti mér upp af hafsbotni en mótstaðan var meiri en þúsund tonn. Himinninn kallaði á mig og björt sumarnóttin baðaði sig í andrúmsloftinu sem ég þráði. Eins og hendi væri veifað birtust mér myndir úr lífi mínu á hundraðföldum hraða, ein af annarri. Af hverju voru þær að trufla mig þegar ég átti hugsanlega ekki nema nokkrar sekúndur eftir ólifaðar? Já, ég man þegar ég rann á hausinn í fjósinu og stakkst á kaf í skítahauginn. Já, ég man líka eftir því að hafa haldið á Rebekku nokkrum mínútum eftir að hún fæddist. Þetta var líka geðveikt; pabbi að skjóta tuttugu tindátum upp í loftið með rakettu. Ég leitaði heilan dag í hverfinu en fann bara sex. Þegar myndasýningunni lauk hafði Pollurinn næstum rænt mig lífinu. Ég gat ekki dáið sextán ára gamall.  Ekki einu sinni kominn með bílpróf. Hvað ertu eiginlega að spá, Guð?