Brot úr 4. kafla

Ég hringaði mig niður í sófann með  ískalt engiferöl sem var nýi drykkurinn í lífi mínu. Hildigunnur hafði kynnt okkur þegar hún bauð okkur vinunum heim til sín eigi alls fyrir löngu: ,,Má ég kynna,“ sagði hún hátíðlega, ,,da da ra“, og afhjúpaði drykkinn með því að hefja hann til lofts. ,,Engiferölið góða, úr lífrænt ræktuðum hráefni, sem nærir sál og líkama. Ekkert helvítis sykurjukk.“ Frá og með þeim degi urðum við par, ég og drykkurinn. Hreinn unaður, engin eiturefni. Hann átti ávallt sinn stað í ísskápnum.
Tölva Aniu virtst ný. Ég fékk ekki móral yfir því að opna hana, taldi mig vera að leita að vísbendingu um hvarf þessarar ókunnugu dömu. Af nokkrum word-skjölum að dæma gat ég ekki betur séð en hún væri í námi í heimspeki í Boston í Bandaríkjunum. Auðvitað hlaut hún að vera bandarísk. Samt var hreimurinn eitthvað blandaður. Ég veit ekki af hverju ég leit í kringum mig áður en ég opnaði möppuna personal. Tæplega njósnuðu einhverjir klifurkettir um mig á svölunum.
Dagbók dömunnar blasti við mér, þéttskrifuð. Dugnaðurinn. Ég greip niður í henni af handahófi.
4. maí 2009. Loksins er ég á leiðinni til Íslands í 50  stiga frosti og 10.000 feta hæð. Yndislegt. Það verður geggjað að fá að vera alein í tvo mánuði. Tjilla, ferðast, skemmta mér, hitta sæta stráka, taka myndir, liggja nakin í náttúrunni, baða mig í Bláa lóninu, gista á hótel Búðum, ganga á Snæfellsjökul og bara VERA. Ég elska að fá að VERA. Engar kröfur, engar skuldbindingar, engin tímapressa. Ef mig langar að drekka latte allan daginn geri ég það. Ef mig langar að sofa í sólarhring kemur engum það við. Þetta verður heimspekilegasta ferð sem ég hef farið í. Og sautjánda landið sem ég heimsæki. Kannski nenni ég ekkert að læra. Ég hlakka til björtu nóttanna. Geggjað að geta horft á sólina allan sólarhringinn. Enginn nótt, bara glaður sumardagur. Ætli Íslendingar vinni 24/7 á sumrin. Mmmmmmmmm hvað ég hlakka til að lenda. Ég er viss um að mamma og Latika systir hefðu líka elskað Ísland. Mig langar svo að …
Mér var snarlega kippt út úr tölvunni þegar síminn pípti. Klukkan var að verða eitt. Óþekkt númer stóð á skjánum. Ég fékk sting í hjartað. Var Tinna að gera at í mér. Skilaboðin voru á ensku. DON‘T LOOK FOR ME. I‘M SO SORRY!
Það spratt fram gæsahúð á handleggjunum og ískuldi hríslaðist upp mjóbakið. Ég las skilaboðin nokkrum sinnum og spurði loksins WHY?
Ekkert svar.
Hvert gat ég hringt? Vitanlega ekkert. Hvar eru allir vinir mínir? Ég spratt upp úr sófanum og klæddi mig í skó án þess að hafa hugmynd um hvað ég ætlaði að gera. Ég gat hringt í lögguna. ,,Já, já, fékkstu smáskilaboð,“ heyrði ég lögguna segja pirraða. ,,Smáskilaboð frá smástelpu. Og hvað viltu að við gerum?“ Auðvitað hefði verið fáránlegt að blanda löggunni í málið.
Ég skrifaði Tomma. VAKANDI? Hann svaraði innan 30 sekúndna. NEI J
GETURDU TALAD?
NEIBB
ÞAD ER MJÖG MIKILVÆGT.
I‘M NOT ALONE J
Hvernig getur besti vinur manns svarað svona þegar hann hlýtur að átta sig á því að ég þarf virkilega að ná tali af honum. Og það um miðja nótt. Ég varð geðveikt pirraður og hringdi. Það leið og beið. Ekkert svar. Ég hringdi aftur en án árangurs. Ég sendi Álfhildi SMS, spurði hvort hún væri vakandi. Hún sagði þá allavega satt með því að svara ekki. Nema Tommi hafi dobblað hana með sér heim. Dæmigert fyrir hann. Helvítis pungurinn. Ég trúi ekki að Álfhildur hafi farið heim með honum. Hún vissi að ég var einn og hún hlýtur að hafa skynjað að ég þráði félagsskap.