Brot úr 3. kafla

,,Hvaða skutla var með þér á Bláu könnunni í dag?“
Mér krossbrá því ég var búinn að ákveða að halda þessu út af fyrir mig fyrst um sinn. Það var eins og Hildigunnur hefði slegið leyndarmálið úr höndum mér og það splundrast fyrir augum allra.  Ég átti ekki annarra kosta völ en leysa frá skjóðunni eftir að Hildigunnur sagðist hafa séð mig á Könnunni. Ég sagði þeim frá hverju smáatriði, lið fyrir lið og vissulega þótti þeim atburðarásin dularfull.  Undir frásögninni spratt fram sviti á enninu á mér og ég varð þurr í hálsinum.
,,Hún er bara að reyna að komast ofan í brækurnar þínar og knocks on door í nótt,“ sagði Tommi og hristi hausinn. ,,The old trix, að gleyma einhverju. Er hún ekki á feisinu?“
,,Þú snýrð nú öllu upp í kynlíf,“ sagði Lína og henti súkkulaðirúsínu í Tomma. Síðan spurði hún mig út í einhver smáatriði sem mér hafði yfirsést, meðal annars hvort ég hefði náð númerinu á svarta bílnum.
,,Hvar er tölvan?“ spurði Fannar eftir að Sölvi hafði hnippt í hann og hvíslað að honum að hann vildi vita meira. Sölvi og Fannar eru systrasynir, jafn ólíkir og krókódíll og mús. Sölvi sterklegur, stórgerður, snoðklipptur, Fannar líkastur fjórum tannstönglum (útlimum) sem hefur verið stungið inn í græna baun. Þeir eru alltaf saman og því yfirleitt talað um þá sem einn og sama einstaklinginn, Sölva Fannar. Sölvi er varnarnagli í þriðja flokki, ósérhlífinn og svakalega duglegur. Það heyrir til tíðinda ef sóknarmaður sleppur fram hjá honum. Ef einhver hættir sér of nálægt Sölva eða smýgur fram hjá honum er voðinn vís. Hann hlýtur að misskilja gulu og rauðu spjöld dómarans því hann safnar þeim og er stundum kominn í sturtu í fyrri hálfleik.  Sölvi fæddist pottþétt með hendur í vösum þótt hann hafi komið nakinn í heiminn því hann er alltaf með þær í vösunum, nema á vellinum. Hann leynir því sjaldnast þegar hann borar í nefið. Stórir, harðir, grænir kögglar eru honum að skapi. Ég myndi ekki vilja spila á móti honum. Og aldrei sofa við hliðina honum. Hann hlýtur að sofa með legghlífar og tækla í svefni.
Ég held að Sölvi líði fyrir það hversu bráðþroska hann er. Hann fékk fyrsta svarta hárið á kynfærin tólf ára gamall og mætti með stækkunargler í leikfimi til að sýna okkur. Brosti út að eyrum og breyttist úr barni í mann á einni nóttu, þó eingöngu líkamlega. Á næstu vikum gátum við nánast fylgst með því frá degi til dags hvernig bakið á honum varð kafloðið. Röddin breyttist og hakan varð sífellt svartari. Hann notaði Gillette Super II Fusion með rafhlöðu. Ef Sölvi var með okkur úti seint á kvöldin, löngu eftir að löglegur útivistartími var liðinn, var augljóst að við værum í ,,fylgd með fullorðnum“. Það hefði ekki komið á óvart þótt Sölvi hefði  verið kominn á fast þrettán ára og orðinn þriggja barna faðir sextán ára. En hann sýndi stelpum engan áhuga, ekki strákum heldur. Hann var ástfanginn af áhugamálunum sem voru bílar, mótorhjól, úr, frímerki, olíuborpallar, þyrlur og farfuglar. Aðallega krían. Það heyrir til tíðinda ef Sölvi talar að fyrra bragði.  Það eina sem pirrar mig við Sölva er heimilislyktin sem er af honum, eiginlega alltaf.  Sambland af svita, óhreinum fötum, ryki á heimilinu og gamaldags mat. Ég forðast að heimsækja Sölva því lyktin loðir við mig dögum saman. Samt er hann svo traustur.
Fannar er fyndnastur í vinahópnum frá náttúrunnar hendi, tannstöngullinn, síbrosandi, kvikur í hreyfingum og með lifandi andlitsdrætti. Svo lifandi að sumir halda að hann sé með kæki. Hann er með sítt, ljóst hár sem hann blæs reglulega frá augunum. Og hrakfallabálkur af Guðs náð. Það líður varla sá dagur að hann lendi ekki í óhappi. Fannar segir að allir séu jafn óheppnir og hann en enginn þori að segja frá því. Ef svo er hafa allir læst sig úti á svölum í nærbuxunum að næturlagi í tíu stiga frosti eftir eltingarleik við tveggja lítra diet-kókflösku sem hélt fyrir þeim vöku. Ég held skrá yfir þau óhöpp sem hann treystir okkur fyrir og innan fárra ára koma þau út á bók. Fannar stefnir á leiksvið í framtíðinni eða hvíta tjaldið. Hann er vinur í raun og gerir aldrei upp á milli fólks. Fannar er kvenlegastur í hópnum, fyrir utan stelpurnar, en hann býr yfir öllum þeim fínlegum hreyfingum sem prýða fallega stelpu. Mér þykir alltaf dálítið skrýtið þegar hann býðst til að greiða stelpunum í tíma og ótíma. Einna fyndnast við Fannar er rauði bakpokinn sem hann skilur aldrei við sig. Enginn hefur nokkurn tímann fengið að kíkja í pokann þrátt fyrir ítrekaðar tilraunir. Hann er læstur og ég minnist þess ekki að hann hafi orðið viðskila við Fannar nema í sundi. Þá beið pokinn á bakkanum.
,,Tölvan?“ endurtók ég og leit hugsi á Sölva. ,,Hún? Hún er heima, auðvitað.“
,,Fannstu enga vísbendingu á klósettinu?“ spurði Hildigunnur. Spurningin kom mér í opna skjöldu.
,,Kvennaklósettinu?“ spurði ég eins og bjálfi.
,,Varla hefur hún farið á karlaklósettið,“ sagði Fannar.
,,Nei, en …“ ég varð kjaftstopp. Samt leit ég þangað inn.
,,Í kvikmyndum skrifar fólk stundum á veggi baðherbergja eða skilur eftir vísbendingar ef það er í lífshættu,“ sagði Hildigunnur alvörugefin.
,,Nooh,“ sagði Tommi eins og hans var von og vísa, ,,Arnaldur Indriða bara mættur með enn einn krimmann. Mér fannst ég einmitt sjá hann á Bautanum í dag. Hann og penninn, allt að gerast.“ Síðan breytti Tommi röddinni og gekk á milli okkar, boginn í baki: ,,Morðið, eftir konung glæpasagnanna. Magnþrungin spennusaga. Hún rétt náði að grípa varalitinn með tveimur fingrum og skrifa SOS á hurðina áður en óþokkinn sparkaði henni upp. Hún öskraði en ópin bergmáluðu in the empty house. Ribbaldinn reif í dömuna sem streittist á móti. Það brotnaði nögl, á litlu tá. Rétt í þann mund sem hann seildist eftir byssunni lét daman lítinn miða detta ofan í ruslafötuna. Hann sveif eins og fjöður og hafnaði við hliðina á túrtappanum. Á honum, þá meina ég miðanum, var the secret word, símanúmerið. Og þá …“